Passanten

De meeste vogels kunnen goed vliegen, maar tegen een storm kunnen ze moeilijk op. Na een periode van harde wind loont het dan ook de moeite om goed op te letten. Na storm van zee vertonen zeevogels vertonen zich ineens aan land en kustvogels zich in het binnenland. En zo kon je na de harde wind van vorige week brandganzen in ons park zien.

Links brandganzen, samen met een paartje grote Canadese ganzen ter vergelijking

Brandganzen zijn wat kleiner dan onze grote Canadese ganzen. Volgens het boekje zoeken ze graag andere ganzen op, en het doet mij plezier u mede te delen dat deze brandganzen het boekje gelezen hebben. Ze trokken braaf achter de Canadezen aan. De brandgans is in Nederland een zeldzame broedvogel; de meeste die wij hier zien broeden op Nova Zembla. Die populatie overwintert vooral in het Nederlandse kustgebied. En na een stormpje dus even op onze wei. Je moet respect hebben voor die vogels die zo weer naar Nova Zembla vliegen. Een gans is dan niet perse een heel kleine vogel, maar het is ook wel een grote wereld en een lange reis.

Brandganzen die een dansje oefenen (let u op de iets gelige kop)

Ondertussen zijn ze bij ons alweer weg.

Voor de vaste lezers zal het bekend zijn dat ik geen groot liefhebber ben van meeuwen, maar soms is er zelfs iets leuks te zien aan onze kokmeeuwen. Ondanks dat het weer nog niet erg lenteachtig is, kondigen zij betere tijden aan. De eerste tonen alweer hun zomerkleed.

Kokmeeuw in zomerkleed, vooral herkenbaar aan de zwarte kop

Niet dat ze het allemaal al tijd vinden. Onderstaand groepje stond met de kop in de wind te koukleumen, en pas twee waren bezig zich te verkleden.

Kokmeeuwen in de wind

Ondertussen is er ook alweer een paartje scholeksters terug.

Een paartje scholeksters is ook weer terug, en loopt hier in de regen (zie de druppeltjes op hun rug)

Dit jaar heeft u een foto van een vliegende scholekster te goed. Dan zie je ineens hoe prachtig ze getekend zijn.

Compositie van gele veertjes en verzinkt staal

En nog even een foto van een koolmeesje dat mooi zat te kleuren op een verzinkt hek. Zo zie ik het graag: natuur die gebruik maakt van wat de mens biedt, en dat dan nog esthetisch verantwoord.

Dat u het weer weet.

Voorbereidingen

Voor de vogels in ons park is het in deze tijd lastig kiezen. Aan de ene kant willen ze energie sparen om de winterperiode met weinig beschikbaar voedsel door te komen. Aan de andere kant is het zaak om zo snel mogelijk de beste partner en de beste plek te veroveren als het zo meteen lente wordt en er voor nageslacht moet worden gezorgd. Dat is goed te zien in ons park, bijvoorbeeld bij de meerkoeten. Twee weken geleden klitte alles samen bij de paar wakken, nu maken ze elkaar het leven zuur en proberen ze te imponeren.

Baltsende meerkoet

Verderop zat er eentje een soortgenoot achterna.

Kibbelende meerkoet die een soortgenoot verjaagt

Nu het ijs weg is, vertonen de reigers zich weer. Dit exemplaar klom meteen in de vleugels toen hij mij zag.

Blauwe reiger [Het bord op de achtergrond bewijst dat deze foto in ons park is genomen. ;-)]

Ik heb ook getwijfeld, maar dit exemplaar heeft wel degelijk twee poten ook al is er eentje echt onzichtbaar.

Het echtpaar wintertaling heeft zich ook weer gemeld. Opvallend is dat het bij ons meer voorjaars- of zomergasten zijn. Maar ik waardeer hun logeerpartijtjes want het zijn mooie eendjes die een beetje afwisseling brengen.

Meneer wintertaling

En het complete echtpaar

Voor iedereen die in vogels geïnteresseerd is, worden het weer interessante tijden met het voorjaar in aantocht. Uw reporter in park Meerland zal het voor u proberen bij te houden. Dat vindt hij zelf geen straf.
Tot een volgende keer.

Winterberichten

Deze keer nog wat winterbeelden. Ondertussen dooit het alweer even, maar ik heb nog wat foto's die ik met u wil delen.
Allereerst maar een bijzondere observatie, voor mij dan. Puttertjes! Een hele zwerm, maar ze wilden zich eigenlijk niet laten fotograferen. Veel te beweeglijk en te schuw. Eerst dacht ik aan vinken, maar daar waren ze te kleurig voor. Eigenlijk zag ik het pas goed toen ik mijn foto's thuis bekeek. Zeker niet mijn beste plaatjes maar onmiskenbaar.

Een putter toont zijn rode kuifje

En een (iets onscherp) zijaanzicht

Het zijn prachtige vogeltjes, die vroeger ook wel gehouden werden voor de sier. Carel Fabritius legde een puttertje vast in een schilderij, en Donna Tart schreef daar dan weer een roman over. Kortom, een inspirerend familielid van de vink. Ik was er ook blij mee, want ik had ze nog nooit zomaar in het wild gezien.
Vinken en mezen houden wel van elkaars gezelschap, en in de buurt van de putters zag ik ook deze pimpelmees.

Een pimpelmees telt nauwelijks als observatie maar ook dat is een mooi vogeltje

De meerkoeten trekken niet weg, ondanks het ijs. Sommige lijken zelfs wel van wintersport te houden.

Meerkoeten die oefenen voor een Elfstedentocht?

En in koude tijden zijn alle vogels blij met een bescheiden bijdrage van ons.

Brood is bij veel vogels welkom, speciaal in koude tijden

Wat opvalt is dat bij het brood uitdelen en bij de paar wakken, het gewone gekibbel tussen de soorten ontbreekt. Het lijkt alsof iedereen elkaar wat gunt in tijden van schaarste. Dit zijn natuurlijk gedachten van een mens die niets met de werkelijkheid van de vogels te maken hebben, maar ik vind het mooi. Dus geloof ik een beetje, tegen beter weten in.

Wees lief voor uw vogels en houdt oog voor al het moois dat langs vliegt. En tot een volgende keer.

Winterpret

We hebben een paar prachtige winterdagen achter de rug, en ook het park zag er mooi uit. Er kon zondag zelfs geschaatst worden op de vijver, iets wat ik hier nog niet eerder heb meegemaakt.

Vijverpret

Voor serieuze natuurfotografie zou ik wat moeten photoshoppen maar fraai was het toch wel.

Voor de ware natuurbeleving bedrijventerrein wegdenken.

Voor vogels is dit allemaal wat minder. De meeste van onze vissers (reigers, futen, ijsvogel) zijn vertrokken, alleen de aalscholvers zie ik nog wel eens. Daar staan weer wat passanten tegenover. Zo hebben we er even een koppeltje nijlganzen bij.

Nijlganzen, die zich lijken te verbazen over sneeuw

Er bivakkeert al langer een solitaire nijlgans in ons park en eerst dacht ik dat hij/zij visite had gekregen. Maar dit is gewoon een apart koppel.

Een fraai stelletje, maar misschien een beetje misplaatst

Drukte van belang bij het wak, met de solitaire nijlgans en zwanenvisite

We hebben ook twee jonge zwanen en één volwassene op bezoek. 

Hoewel de bomen nu geen blaadjes hebben, valt het toch niet altijd mee een vogel te fotograferen. Ik had mooi zicht op een boomkruiper, maar hij vertikte het om even in het zonnetje te komen. Waarschijnlijk uit valse bescheidenheid. 

Schaduwminnende boomkruiper

Dus weer eens geen prijswinnende foto, maar ik kan wel bewijzen dat ik hem gezien heb.

Onderstaande roodborst zat even heel mooi in het zonnetje, maar ging er vandoor toen ik mijn camera trok. Gelukkig liet ie zich van wat grotere afstand toch even vastleggen.

Nog zo'n bescheiden vogeltje

Winterse kokmeeuwen in laag zonnetje

En soms vind ik iets gewoon een mooi plaatje. Daarvoor heb je eigenlijk ook geen camera nodig; gewoon blijven kijken.

Tot een volgende keer.

Een omissie en winter

Een paar weken geleden hoorde ik op de Belgische radio over een 35-jarige scholekster die was aangetroffen in de monding van de IJzer. De leeftijd werd in het nieuws gebracht als een recordpoging, maar in augustus is er op de Maasvlakte een scholekster aangetroffen die al een leeftijd van 46 jaar had weten te bereiken. Ik wil hier geen België - Nederland van maken, de Maasvlakte is tenslotte maar een paar vleugelslagen van Vlaanderen verwijderd en beide leeftijden lijken mij uitzonderlijk hoog. Het lastige van het bepalen van wanneer oud écht oud is, is dat de meeste vogels sterven door invloeden van buitenaf en niet van ouderdom. De meeste eendjes worden nooit volwassen maar volgens dit lijstje kan een eend meer dan 20 jaar worden. Individuele levensverwachting zegt dus weinig over hoe oud een vogel uiteindelijk kan worden. In het algemeen kunnen grote vogels ouder worden dan kleine. Het eerder genoemde lijstje geeft een wat beter idee (hoewel die scholekster op de Maasvlakte nog niet opgenomen lijkt). Maar ook dat berust op toevallige waarnemingen en zegt eigenlijk weinig over het echte potentieel van een individu.
Misschien is die 46-jarige scholekster dan wel ouder dan het overgrote deel van zijn soortgenoten, maar voelt ie zichzelf nog maar net uit het ei. Gewoon niet tegen een molen aanvliegen en hij (m/v) haalt ook nog het dubbele.
Maar goed, die omissie is natuurlijk dat ik nog nooit een foto van scholekster in ons park geblogd heb. En dat terwijl ik het van die leuke vogels vind. Vooral in de vlucht zijn ze prachtig getekend. Hun geluid klinkt voor mij altijd naar voorjaar en een beetje zee (ook al is die ver weg).
En rechtgezet:

Een scholekster, deze zomer, in het park

Ondertussen is het hier winters koud en ligt het park er 's ochtends berijpt bij. Bijzondere observaties blijven een beetje uit, maar het levert toch wel mooie plaatjes op.

Kokmeeuwen (in winterkleed) op het ijs

 

Nog maar een koolmees

Woerd met rijp

Aalscholver in het zonnetje (let u op zijn fraaie blauwgroene oog)

En dan als toetje toch nog een nieuweling op deze plaats: een winterkoninkje. Klein, super bewegelijk en bijna altijd tussen struiken en bladen. Dus heel lastig te fotograferen. Op deze foto houdt ie z'n kopje niet stil, maar het is de beste die ik heb. Ik heb ook een heel stel foto's van een wat gras of een takje, waar in de seconde voordat ik afdrukte nog een winterkoninkje zat.

Winterkoninkje

En van een minder charmante kant...

Wees lief voor uw vogels in deze koude dagen en let een beetje extra op, want er is een boel te zien.
Met deze stichtende woorden moet u het weer doen. Tot een volgende keer.

Van alles

Ik heb alweer even niet gepost. Gedeeltelijk door tijdgebrek, gedeeltelijk omdat ik ook niet echt enthousiast kon worden van mijn foto's. Maar de laatste wandeling bracht weer op allerlei vlakken wat.

Om te beginnen met eentje voor de administratie: merels zijn op zich geen opzienbarende waarnemingen. Maar de merels in ons park laten zich niet graag fotograferen. Vandaag kreeg ik er eindelijk toch eentje aardig voor mijn lens.

Merel man in een laag zonnetje

Merels zijn wel helemaal vogels die passen in mijn idee over slimme natuur. Het zijn van oorsprong zeer schuwe bosvogels, maar ze maken goed gebruik van wat de mens biedt. In hun geval vooral achtertuintjes en parken met struiken om te nestelen en grasvelden en borders om wormen te jagen.

Buizerds zie ik overal maar eigenlijk zeer zelden boven ons park. En onderstaande foto geeft daarvoor een mogelijke verklaring.

Buizerd die weggepest wordt door kraaien

Buizerds zijn in mijn ogen een beetje ornithologische sukkels. Ze horen bij de grotere roofvogels in Nederland, maar echt stoer zijn ze niet. In het broedseizoen zijn veel vogels niet van hun aanwezigheid gediend en worden ze overal weggejaagd. Maar gebroed wordt er nu nergens en toch jagen de parkkraaien ze nog altijd weg. Misschien omdat ze concurreren over voedsel (een buizerd is soms liever lui dan moe en haalt zijn neus niet op voor iets doods en zoiets lust een kraai ook wel), maar misschien klieren die kraaien ook gewoon graag. In ieder geval hier wordt hij weer eens weggejaagd en dat heb ik wel eens vaker zien gebeuren.

En eindelijk, eindelijk heb ik dan onze groene specht eens netjes kunnen fotograferen. Ik had hem natuurlijk al wel vliegend vastgelegd. Maar dat was, hoewel bijzonder, niet zo'n heel goede foto.

Groene specht

Het blijft een onwillig onderwerp, ik moest wel op afstand blijven. Toen ik iets dichterbij kwam ging ie ervandoor. Maar ik heb toch een paar aardige foto's kunnen maken.

Ook nu probeert ie weer weg te kruipen

En dan nog een berichtje van de milieupolitie: In het park worden vliegende vervuilers gesignaleerd.

Als u deze aalscholver tegenkomt, zorg dan voor passende hoofdbedekking

Zijn soortgenoten zien het enigszins gegeneerd aan.

Enigszins geschokte aalscholvers

Zo ziet u maar, ook in de natuur komt ongepast gedrag voor. Maar daarover hoop ik u in een volgende post te kunnen berichten. Maar eerst wens ik u allen een prettige kerst!

If you can't be with the one you love...

Love the one you're with.

Crosby, Stills, Nash and Young zongen het. En ze hadden een punt. Ook bij het vogelen. De bijzondere vogels blijven een beetje uit. Daar kan je over treuren, maar misschien moet je (ik) gewoon extra waarderen wat er wél is. Dus deze keer gaan we een beetje op herhaling.

Op zich zijn koolmezen al honderdduizend keer gefotografeerd. Maar in het park lukt het me om de één of andere reden maar slecht. Als ik dan weer zo'n fotogeniek vogeltje redelijk heb vereeuwigd ben ik toch weer blij.

Zo'n koolmees ziet er extra knuffelbaar uit als ie z'n veren heeft opgezet voor de kou

De kou zorgt ook wel weer voor speciale plaatjes. Wie mijn ontboezemingen op deze plaats al wat langer volgt, zal ondertussen wel weten dat ik niet bijzonder geïnspireerd word door meeuwen. Maar zo op smeltend ijs hebben zo ook wel wat.

Kokmeeuw, in winterkleed, met koude voeten

En soms is iets dat zo gewoon lijkt, dat misschien wel helemaal niet.

Wilde (?) eenden

In het blad van de Vogel Bescherming Nederland (aanrader voor wie van vogelfotografie houdt) staat deze keer een artikel over de achteruitgang in de wilde eendenstand. Sinds de jaren '80 zijn ze met zo'n 30% afgenomen. Over de verklaring bestaat geen zekerheid. De specialisten denken aan een combinatie van meer natuurlijke vijanden voor de jongen, en minder voedsel. De jongen voeden zich vooral met insectensoorten die het moeilijk hebben. En zo komt de eend dan in het rijtje van vogels, met als grote voorbeeld de huismus, die je voor vanzelfsprekend aanneemt maar die het moeilijker krijgen. Of je bij zulk nieuws brandbrieven naar de krant stuurt of 'panta rhei' denkt, ligt aan je inborst. Maar waarderen wat je nu hebt, kan nooit kwaad.

Een sfeervol plaatje met eendjes als 'ijsvogels'

Ganzen doen het voorlopig nog meer dan goed. Die weten dan ook wanneer ze hier moeten zijn en wanneer ze weer weg moeten wezen.

Grazende grote Canadese ganzen

Vorige week aten ze zich nog het buikje vol op de koeien wei. Ondertussen zijn ze samen de koeien vertrokken naar betere oorden.

Blijven kijken dus. Want voordat je het weet, is het er niet meer. Voor eventjes of voor altijd, wie zal het zeggen.