Blijven kijken

Op het moment dat ik dit schrijf is het koud en het wordt nog kouder. Het vijzelgemaal waarmee het water in ons park wordt rondgepompt is uitgezet in de hoop dat er straks op natuurijs kan worden geschaatst. Namens de (liever-geen-)ijsvogel, en de andere watervogels, wil ik hier protest tegen aantekenen. Maar ja, een park is eerst en vooral voor mensen.

De vogels zijn zich ondertussen van geen naderend onheil bewust, en lijken zich vooral te richten op de komende lente. Er wordt alweer gezongen en gekibbeld dat het een lust is. Ook het verenkleed past zich aan op dingen die komen gaan. Soms door verandering in tekening, maar ook als er oppervlakkig gezien niets veranderd, lijken de kleuren intenser. Aan gewone, wilde, eenden besteedt ook de vogelkijkende mens meestal niet zoveel aandacht. Maar doe het een keertje wel; het prachtige iriserende blauwgroen van een woerd is meer dan de moeite waard.

Intense kleuren voor een naderend voorjaar

Van sommige aalscholvers wordt de kop bijna wit bij het naderen van het broedseizoen.

Aalscholver in voorjaarskleed

De kokmeeuwen krijgen ook weer een zwarte kop. Het opvallende is wel, dat ze het er niet over eens zijn wanneer dat dan moet gebeuren.

Een avant-gardistische kokmeeuw met meer behoudende soortgenoten

Vorige keer meldde ik al blij dat er weer wintertalingen in ons park wonen. Wintertalingen zijn zo'n beetje de kleinste eendjes die in Nederland voorkomen. Op individuele foto's zie je dat eigenlijk niet, omdat ze ook zo fijn getekend zijn.

Wintertaling met gewone eenden, ter vergelijking

En nog eentje omdat het zo'n mooi vogeltje is.

Meneer wintertaling tussen rietstengels

Zoals ik schreef, wordt ook weer veel meer gekibbeld. Een grote Canadese gans probeerde zijn/haar partner (?) wat duidelijk te maken. Maar die bleef er geheel onbewogen onder.

Luidruchtige grote Canadese gans

Was er vreemd gegaan? Had hij/zij geknipoogd naar een andere gans? Zit die ring toch niet echt lekker, ook al hebben de beestjes er volgens de experts geheel geen last van? Hoe dan ook, de andere gans bleef rustig naast de schreeuwlelijk dobberen en na een tijdje keerde de rust weer.

Het is duidelijk dat ik plezier beleef aan het kijken naar vogels en dat probeer te delen met u, mijn lezer. Maar vogelliefde kent ook andere vormen.

Vogelwoning uit ijslollystokjes en een verantwoord water pak

Ik hoop alleen maar dat dit niet het resultaat is van verplichte fröbelactiviteiten maar van diep gevoelde vogelliefde. ;-)

Nu maar afwachten hoe de vogelstand er na de komende koude periode er uit ziet. Ik hoop dat er over een paar weken toch weer allerlei moois te melden valt. Waar ik u dan ook mee hoop te verblijden.

Tot dan.

IJsnieuws

Waar ik in de vorige post bang voor was, is in de afgelopen week een beetje gebeurd. Een koude periode terwijl de natuur (lees: de vogels) zich al rijk aan het rekenen was met een vroeg voorjaar. Uiteindelijk lijkt het met de vorst allemaal nog wel mee te vallen. Er bleef voldoende open water en het is niet zo lang echt koud geweest.

Zo'n koude periode zorgt soms ook voor interessante passanten, maar daarover later. Ook de beelden zijn mooi of grappig. Een ontboezeming: ik heb, daarnaar gevraagd,  wel eens gezegd dat ik wel een eend wilde zijn. Want eenden kunnen vliegen, zwemmen en lopen. Een fuut was volgens die redenering nog beter geweest, want die kan ook nog duiken. Aan de andere kant, futen zijn niet van die geweldige lopers, zeker niet op een gladde ondergrond.

Fuut op glad ijs

Bovenstaande fuut had echt de grootste moeite overeind te blijven op het ijs en maakte daar een koddig nummer van. Eigenlijk had ik hier een filmpje van moeten maken.

De eenden duiken in de kou vooral weg in hun veren, en balanceren schijnbaar moeiteloos op 1, koude, poot.

Het ziet er zo koud uit, maar ze gaan toch niet op de kant zitten

Maar goed, zoals ik al schreef, geeft verandering van weer ook vaak verandering van vogels. Dit keer zag ik een onbekend vogeltje dat, toen ik er aan kwam, er als een speer vandoor ging over het water. Daarbij ook een paar keer duikend.

Ra ra, wat is dit?

Het beestje bleef schuw, maar ik kon hem (m/v), of zijn partner, ook een keertje in rust fotograferen.

Een dodaars in winterkleed

Hij bleef te ver weg voor een mooie foto, maar het is dus een dodaarsje. Een dodaars is een kleine fuut. Maar zeker in winterkleed toont hij heel anders. En ik ben dus weer blij met een bijzondere passant.

Wat ik ook heel leuk vond om te zien, is dat er weer wintertalingen in ons park bivakkeren. Er zag er een kleine tien, op een oever in een flauw zonnetje.

Klein maar mooi, zo'n wintertaling

Het is geen nieuwe observatie, want vorig jaar had ik ze hier ook al eens gezien, maar het is toch mooi dat ze weer terug zijn gekomen. En naar het lijkt zelfs met meer.

En ook de vaste bewoners blijven leuk om naar te kijken.

Jagende reiger

En ja, hij heeft een heeel klein visje

Dus sluit ik tevreden af. Want ik blijf het leuk vinden als ik een bijzondere observatie met u kan delen. Wat ik dan ook een volgende keer weer hoop te doen.

Tot dan.

Wild en ongewild?

Om maar eerst even terug te komen op de kwestie uit de vorige post, het toepassen van Occam's scheermes gaf weer eens het goede resultaat. Inzendertje S. Hamaker suggereerde dat het wel om een bastaard eendje zou gaan. Een hybride van een tamme eend en een wilde eend. En onderstaande foto geeft hem gelijk. Ik weet natuurlijk niet zeker of de hybride eend dezelfde is als die in het raadplaatje uit mijn vorige blog, maar het heeft er alle schijn van.

 

 

Hybride en gewone wilde eend

 

Dan nog maar een observatie die ik niet kan staven met een foto, ik zie in het park weer regelmatig het ijsvogeltje. Altijd vliegend en dan is het niet meer dan een blauwe flits, maar het blijft toch mooi. Zachte winters zijn een zegen voor ijsvogeltjes. In tegenstelling tot wat hun naam suggereert, houden ze niet van ijs. Maar voor de rest maak ik mij ook wel wat zorgen over het heel zachte weer van de laatste tijd. Ik zie de vogels en de natuur zich alweer gaan gedragen of het voorjaar er aan komt. Maar er zijn Elfstedentochten gereden in februari. Dat zal dit jaar niet gebeuren, maar een flink koude periode kan nog best. En dan krijgen een boel plantjes en beestjes het moeilijk als ze alvast aan het voorjaar zijn begonnen.

Ik zag ook weer patrijsjes op de weide. En dat verbaasde me wat. De laatste keer dat ik die zag was anderhalf jaar geleden, hoog zomer in het hoge gras. Deze keer zag ik een groepje van vijf, die zich wel lieten fotograferen in het korte gras.

Op hun bescheiden manier toch ook best mooi, die patrijsjes

Ook nog een eerste observatie. Een muskuseend.

Een muskus eend

Een muskuseend is een exoot. Ze komen eigenlijk uit Zuid-Amerika en worden hier gehouden voor hun vlees, en soms op kinderboerderijen. Dus officieel mag ik hier helemaal niet blij mee zijn. Voor de echte vogelaar telt ie niet mee. Maar zolang ie zich gedraagt, doe ik niet moeilijk. Hij was tenslotte maar in zijn een(d)tje en ik vind iets nieuws altijd wel leuk.

Waar we officieel ook niet blij mee mogen zijn, zijn de nijlganzen. En op zich is daar wel wat meer reden voor, want die kunnen inheemse vogels verdringen. Maar soms leveren ze wel erg mooie plaatjes op, zoals onderstaand badend exemplaar.

Nijlgans aan het badderen

En ter troost, die ene inheemse grauwe gans had familie op bezoek gekregen.

En nu zijn er vier

Wat wel opvalt is dat de grote Canadese ganzen en grauwe ganzen elkaars gezelschap zoeken. De nijlganzen blijven op zichzelf. Misschien toch een taalprobleempje?

En dit vond ik nog wel een aardig plaatje.

Kokmeeuwen op een leuning

Enfin. Er blijft genoeg leven in ons park, en daar ben ik dan weer blij mee.

Tot een volgende keer.

Magere tijden

Ik hoop natuurlijk dat u reikhalzend naar mijn berichtjes uitkijkt, maar ik vermoed dat dat wel meevalt. En als dat laatste het geval is, geef ik u groot gelijk want ik laat het schromelijk afweten. Ter verontschuldiging, ik ben ook wat dagen op pad geweest of anderszins indisponibel. En vooral, voor fotografie heb je licht nodig, en dat ontbrak er de laatste tijd nogal eens aan.
Maar goed, hierbij toch weer mijn bescheiden oogst van de laatste tijd.

Om maar met de deur in huis te vallen, ik heb hier een raadplaatje. Ik zie hier de achterkant van een gewone wilde eend (woerd) en een ander eendje? Het zwart/wit doet nog het meest aan een kuifeendje denken.

Woerd en ?

Maar dat is dan wel een vreemd koppel. Ik wilde de beestjes ook niet storen om ze van een andere kant te kunnen bekijken. Wie het weet mag het zeggen. De mooiste oplossing wacht eeuwige roem op dit blog.

Op zich niet een bijzondere observatie, maar niet een van de vaste bewoners van ons park, is deze grauwe gans.

Grauwe gans

Hij/zij houdt zich op bij de groep grote Canadese ganzen die het blijkbaar allemaal wel best vinden.

En als de echt opzienbarende observaties uitblijven moeten we het met het niet opzienbarende. Zoals deze keer twee mezen.

Een fraaie koolmees

En een zeker zo fraaie pimpelmees.

Die meesjes zijn natuurlijk niet bijzonder, maar zo'n pimpelmeesje op fraaie bemoste takken in een winterzonnetje is gewoon een prachtig plaatje. Vind ik. Zeer alledaags, maar ik word toch altijd weer even blij als je ze zo mooi in een zonnetje ziet. Ik blijf me erover verbazen dat zo'n klein bolletje op eigen kracht een winter kan overleven.

De meeste reigers lijken dezer dagen ook een beter heenkomen gezocht te hebben, maar eentje zie ik toch wel regelmatig.

Blauwe reiger

Met het idee dat ik de komende tijd hoop toch wel wat frequenter te berichten, als ik tenminste wat daglicht kan vinden, houd ik het hier voor deze keer bij.

Tot een volgende keer.

Spechtentijd

De verkleuren blaadjes kondigen de winter aan. En hoewel ik niet zit te wachten op dat seizoen, zijn de kleuren vaak prachtig. En bijkomend voordeel voor de vogelaar is dat die blaadjes als ze eenmaal gevallen zijn, niet langer het zicht ontnemen op vogels. En zo kreeg ik ineens weer eens zicht op zowel de grote bonte, als de groene specht.

Grote bonte specht

 

Groene specht

Vooral met de groene specht heb ik een haat-liefdeverhouding. Het beest zit graag in het gras z'n kostje bij elkaar te scharrelen en is dan volstrekt onzichtbaar (hij zal wel niet voor niets groen zijn), totdat ie opvliegt en dan is het te laat om hem rustig te bekijken of te fotograferen. Maar als ie vliegt is ie bijna fluoriserend groen met een knalrood schedeldak en kan je je niet voorstellen dat je het beest over het hoofd ziet.

Spechtenwoning

Toevallig viel mijn oog ook op de vestigingsplaats van een specht.

Sommige vogels zie je dan misschien vaker dan je in de gaten hebt.  Nu de koeien naar de stal zijn, hebben meeuwen en kraaien de wei in het park overgenomen. Alleen zijn sommige kraaien roeken.

Roek in de wei

Een kraai, ter vergelijking

Om de een of andere reden vind ik een roek nog altijd een beetje bijzondere vogel. Maar misschien betekent dat wel gewoon dat ik niet genoeg oplet.

Het lijkt er op dat veel vogelsoorten zich organiseren om samen de winter door te komen. De aalscholvers vormen langzaam weer een kleine kolonie. En je ziet ze dus ook meer in het water.

Een sfeervol koppeltje aalscholvers

En de grote Canadese ganzen zijn zelfs met een hele grote groep. Misschien wel om straks (weg) te trekken.

Grote drukte bij de Canadese ganzen

En zo zie ik ze vanaf onze flat

Geen groot nieuws, deze keer. Maar er blijft genoeg te bekijken over, zeker als je een beetje oplet (memo aan mijzelf).

Ik blijf het proberen en doe daar op deze plaats verslag van. Ik ben altijd blij als u de moeite neemt het resultaat te bekijken. Tot een volgende keer.

Mooie en vreemde vogels

Op het moment dat ik dit blogje schrijf, regent het volop, maar een halve week geleden werden er temperatuurrecords verbroken. En er was weer van allerlei moois te zien. En vreemds, maar daarover onderaan meer.

Eerst  maar even over het moois. De gaai (die ik in gedachte hardnekkig Vlaamse gaai'' blijf noemen) zie ik regelmatig in ons park, maar fotograferen liet ie zich tot nu toe niet. Maar de volhouder wint. Hij was zo weer weg, maar de twee foto's waarvoor ik tijd kreeg, waren toevallig allebei goed.

Gaai

Gaaien zijn mooie vogels maar ook ontzettende nestrovers. Dus ik weet nooit zeker of ik nu blij moet zijn als ik ze zie. Maar goed, als ik dat dan toch doe dan kan ik ze ook maar beter fotograferen. Dan heeft u er ook nog wat aan. En zoals ik al schreef, ze zijn wel mooi.

Een vogeltje waar ik wel altijd helemaal blij van word, is het puttertje. Ik zie ze niet zo heel vaak;  hier zijn ze tamelijk schuw. Dus was ik heel blij met dit exemplaar, dat bleef zitten toen ik hem (m/v) fotografeerde.

Putter (op enige afstand)

Ik kon ook weer niet zo heel dichtbij komen, maar het heeft toch wel een toonbare foto opgeleverd.

Vliegende vogels fotograferen kan heel lastig wezen, maar vliegende meeuwen fotograferen is een beetje voor sukkels. Toch vond ik dit plaatje van een kokmeeuw in winterkleed de moeite waard. Misschien zegt dat meer over mij dan over de foto, maar laat mij nou...

Kokmeeuw

Het lijkt er op dat in deze periode de waterhoentjes hun partner kiezen. Er is van allerlei gekibbel en gedoe en ze zijn prachtig op kleur. Op het land hebben ze soms wat weg van grote kwikstaarten; ze wippen net zo met hun staartveren.

Waterhoen, met opvallende stuit

Oh ja, en dan nog die vreemde vogel. Zoals u al misschien een beetje geraden heeft, dat is niet een gevederde.

Zonnende schildpad met vrouwtje wilde eend

Ik neem aan dat de eigenaar van deze schildpad hem zat was en hem toen maar in het park heeft geloosd. Niet echt een voorbeeld van dierenliefde, maar het lijkt er op dat ie het hier niet zo slecht doet. Ik heb hem, ik neem aan dat er niet meer schildpadden van dit formaat in ons park huizen, al eens in het vroege voorjaar gezien. Toen was ie weg voordat ik mijn ogen geloofde. Of hij de winter gaat overleven is dan weer de vraag. Officieel horen deze beesten hier natuurlijk niet. Maar ik verwacht dat de schade door deze exoot wel meevalt. In ieder geval gun ik hem wel dat ie de winter overleeft.

Zo. Dat u het weer weet. Tot een volgende keer.

Herfstigheden

Veel mensen associëren de herfst met najaarsstormen en stromende regen waaraan geen eind lijkt te komen na een zomer die veel te kort duurde. Maar de herfst is natuurlijk niet alleen narigheid. Rustige dagen met wat nevel en een zonnetje zijn ook typisch voor de herfst. Prachtige verstilde schoonheid, als je geluk hebt.

Herfst dus (ik weet niets van paddenstoelen)

 Qua vogelen is het allemaal niet zo spectaculair maar soms wel mooi sfeervol.

Een rustig dobberende fuut op spiegelend water

En soms doet een vogeltje toch even zijn best voor mij. Deze roodborst ging voor een fotomomentje even mooi in het zonnetje zitten.

Roodborst in de zon

Ik was hem (m/v) dankbaar daarvoor, want mijn fotografische zegeningen zijn wat dun gezaaid.

Waterlelies associeer je niet direct met een groot drijfvermogen, maar blijkbaar kunnen waterhoenen er toch goed op lopen. Waarschijnlijk dankzij hun lange tenen. (Kies je woorden met zorg in de buurt van een waterhoen!)

Waterhoen aan de wandel op waterlelies

En er is altijd wel een reiger die even op mij blijft wachten. Zeker als je zo lekker het zonnetje op je rug hebt.

Wie weet vang je wat, maar zo'n zonnetje is in ieder geval lekker op een koele dag.

En dan hier het raadsel van de week.

De kleine zijn kokmeeuwen in winterkleed, maar wat is de middelste?

 Ik denk dat het een tweede-jaarsmeeuw is, maar welleke? Goeie kandidaten zijn de grote mantelmeeuw, de zilvermeeuw en -als ik eerder gelijk had- een geelpoot meeuw. Die laatste is wel zeldzaam, dus laten we die maar schrappen. Volgens de boekjes zijn ze zeer moeilijk uit elkaar te houden. Dat is een vriendelijke manier om mij te vertellen dat ik alleen maar kan gokken. En ik gok op een grote mantelmeeuw, maar ik geef mijn mening graag voor een betere.

Geniet van uw herfst op gepaste wijze. Zelf raad ik een herfstbokbier aan. Maar een wandeling als de zon net op is, is ook niet verkeerd. Het voordeel is, in tegenstelling tot de zomer hoef je daar niet heel vroeg je bed voor uit.

Geen vogel

Tot een volgende keer!

PS. Voor het eerst dit jaar weer een ijsvogeltje gezien in ons park. Een extra wandelingetje waard!