Varia

Door allerlei omstandigheden ben ik de laatste weken niet aan mijn blog toegekomen. Ook heb ik wat minder gelegenheid gehad om te fotograferen, maar ik heb toch nog wel wat plaatjes geschoten. In deze post houd ik een beetje opruiming in mijn fotoarchief van de laatste tijd. Met bijbehorende losse observaties.
Ik begin maar weer eens met de futen. In mijn ervaring zijn futen vrij rustige vogels: ze zwemmen, ze duiken en als we geluk hebben baltsen ze; dat is het wel zo'n beetje. Maar bij een van mijn wandelingen zag ik er eentje uitgebreid badderen met veel gespetter en gedoe, zoals ik dat ook wel ken van eenden. Het is vast niet echt bijzonder, maar het is de enige keer dat ik me kan herinneren dit te hebben gezien.

Badende fuut

 Ik heb het al eerder gehad over hoe de jonge futen blijven bietsen om eten bij hun ouders, maar futen ouders zijn hard. Bij diezelfde ronde zag ik een fuut een visje opduiken. Die kreeg meteen een schreeuwend jong achter zich aan. Maar pa of ma vond duidelijk dat hij/zij de tijd van ouderlijke plichten achter zich had en at zijn snack zelf op.

Fuut met vis voor eigen gebruik

De jonge nijlganzen zijn nog goed te onderscheiden van hun ouders maar hebben zelf ook een fraai kleed.

Jonge nijlganzen, prachtig kleurend in hun omgeving

Ganzen zijn waaks. Ik meen gelezen te hebben dat vroeger ganzen ook wel als een soort waakhond op de boerderij werden gebruikt (voordat ze in de pot verdwenen..) Ik vind het altijd aardig om te zien hoe bij een groepje grazende ganzen er altijd wel eentje de taak van wachtcommandant op zich neemt. Ik vraag me af hoe ze die taak toewijzen. Zou er een soort corvee-schema opgesteld worden?

Wachtgans van dienst

 Kouwen hebben prachtige blauwe ogen. Maar hoewel ze verre van schuw zijn vinden ze het toch meestal niet prettig om zich te laten portretteren. Als ze een lens hun kant op zien wijzen, zijn ze weg. Gelukkig kwam ik er eindelijk eentje tegen die wat minder terughoudend met zijn portretrecht omsprong.

"Had je niet die mooie blauwe ogen / Had je niet dat ravenzwarte haar"

Ik vind het altijd leuk als een foto voor deze blog ook duidelijk alleen maar gemaakt kan zijn in Park Meerland. Deze jonge meerkoet stond keurig in de weerspiegeling van een Meerhovense flat. En ook een mooi plaatje.

Jonge meerkoet met oog voor locatie

  Tot slot nog een nieuw vogeltje voor deze blog. Ik weet alleen niet welke. Hij/zij liet zich maar heel even zien. En niet goed fotograferen. Mijn gokje is een bosrietzanger. Maar ik durf hem nog niet toe te voegen aan mijn lijstje.

Wie biedt? Hoor ik daar 'bosrietzanger'?

Zo, hier moet u het weer even mee doen. Tot een volgende keer.

Puberteit

Vogels worden zelfstandig met een verbluffende snelheid. En zo lijkt het of de pluizenbolletjes die nog maar twee maanden geleden uit het ei kropen nu al aan hun pubertijd toe zijn. Dat is grappig om te bekijken. Behalve verschillen tussen de soorten zie ik ook individueel andere benaderingen.

Futenjong met druppeltjes

Bovenstaand futenkuiken was al ijverig zelf op zoek naar een hap. Het heeft niet veel zin een duikende fuut te fotograferen (of u moet gesteld zijn op een spiegelend wateroppervlak) maar aan de druppeltjes op zijn/haar rug kan je zien dat hij/zij net onder water is geweest.

Ouder achtervolgd door jong

Andere jonge fuutjes kiezen toch een andere benadering. Deze zat de hele tijd luid piepend achter een ouder aan, in de verwachting dat die wel voor eten op tafel zou zorgen. Maar ik vraag me af of dat nog vaak gaat gebeuren. Pa of ma fuut had duidelijk niet zoveel zin meer in interactie met het nageslacht, en zwom iedere keer weg als kind zich meldde.

Baltsende futen

De futen hadden meer interesse in volwassen soortgenoten. Soms baltsende ze even. Misschien voor een volgende leg.

De familie nijlgans

Ganzenfamilies blijven wel lang bij elkaar. De nijlganzen waren dit jaar zo'n beetje de eerste vogels met jongen in ons park, en ze zijn nog steeds bij elkaar. De jongen komen al mooi op kleur.

Nog even een zijsprongetje.

Geringde ganzen

De halsringen die tegenwoordig bij ganzen gebruikt worden, maken het veel makkelijker individuele vogels te volgen. Ze schijnen met een spotting scope op 300 meter nog uit te lezen te zijn. Dat heeft weer tot een verrassend nieuw inzicht geleid. Grote Canadese ganzen broeden waarschijnlijk maar één keer in hun leven. Ik nam aan dat het paartje dat dit jaar jongen heeft, hetzelfde paartje was dat vorig jaar hier had gebroed. Maar dat is dus hoogstwaarschijnlijk niet zo.

Blijft dat zo'n ring niet het meest charmante halssieraad is.

Eenzame jonge kraai

Een vogeljeugd is een gevaarlijke levensfase. Bovenstaande jonge kraai geef ik niet veel kans. Misschien te vroeg het nest verlaten? In ieder geval was hij nogal apathisch en er waren geen ouders in de buurt. Tja, de natuur...

En tot slot een zoekplaatje

Goed verborgen meerkoetkuikens (piepen zelf bij denken)

Nee, op bovenstaande foto is inderdaad geen vogel te zien, maar dat bosje riet piepte voor tien. (vergeef me het rijm.) Ik denk dat het meerkoetjongen waren die zich daar verborgen (voor het oog) hielden. Maar paps en mams moesten hun natuurlijk niet vergeten, en dus compenseerde het gebrek aan visuele aanwezigheid op akoestische wijze.

Zo moet ieder jong proberen de risico's van reigers en ondervoeding met elkaar in evenwicht te brengen.

Ik blijf het voor u in de gaten houden. Tot een volgende keer.

Vals spel

Deze keer een andere blog dan gewoonlijk. Ik ben mee geweest met een vogelreisje naar de Farne eilanden. Daar heb ik foto's gemaakt waarvan ik er een paar met u wil delen. Dus iedereen die alleen geïnformeerd wil worden over park Meerland kan hier afhaken.

Papegaaiduikers

U bent er nog? Dan eerst wat over de Farne eilanden. De Farnes is een eilandengroep aan de oostkust van Engeland, net ten noorden van Newcastle. Het bijzondere aan deze eilanden is dat er rond deze tijd grote groepen zeekoeten, alken, Noorse sterns en papegaaiduikers broeden. Het is een reservaat, en als bezoeker mag je zeker niet overal komen, maar er blijft genoeg over.

Om dan maar meteen met de schattigste vogeltjes te beginnen, op sommige delen van de eilanden broeden duizenden papegaaiduikers in holen(!).

Papegaaiberkduiker bij hol

Papegaaiduikers hebben een grappig broedritueel. Zoals gezegd, ze broeden in holen. En als de eieren uitkomen blijven de jongen in dat hol zolang de ouders hen voeden. Maar op een mooie dag vertrekken alle ouders ineens. In de daarop volgende nacht vliegen de hongerige jongen uit. Papegaaiduikers zijn niet erg groot, flink kleiner dan onze eend, en de jongen zijn dan ook een makkelijke prooi. Maar blijkbaar lukt het op deze manier toch om voldoende jongen groot te brengen.

Papegaaiduiker in vlucht

Op dezelfde eilanden broeden Noorse sterns. Noorse sterns lijken erg op onze visdiefjes en delen ook het felle verdedigen van hun nesten. De paden voor bezoekers van eilanden komen hier en daar vlakbij de nesten en sterns vallen zonder enige angst iedereen aan die ze uit de buurt van hun nest willen hebben. Daarbij pikken ze en schijten ze op hun -vermeende- belagers.

Noorse stern in de aanval

Hoofddeksels zijn een noodzaak. Mensen die dat vergeten, lopen bloedende hoofdwonden op. Maar behalve dappere zijn het ook mooie, scherpgesneden vogeltjes.

Geringde Noorse stern

Een andere soort die daar ruim vertegenwoordigd is, is de kuifaalscholver. Een beetje de rock-and-roll versie van onze scholver, zal ik maar zeggen.

Hoe deze vogel aan z'n naam komt is niet zo moeilijk te raden

Ook van deze vogel konden we heel dicht bij sommige nesten komen, en er waren er al met jongen.

Kuifaalscholver met een ei en twee heel jonge aalscholvertjes

Aalscholvers zijn in onze ogen niet altijd moeders mooiste.

Niet in alle opzichten een schoonheid

Zeekoeten zijn misschien wel de meest voorkomende vogels op de eilanden.

Zeekoeten

Van die zeekoeten is ongeveer 10% gebrild. Afgezien van de bril is er geen verschil tussen die zeekoeten en gebrilde zeekoeten worden dan ook niet als een ondersoort gezien.

Gebrilde en gewone zeekoeten

Op de Farnes broeden ook veel alken.

Schijnbaar tevreden alkenpaartje

Jan van Genten waren er ook maar die hebben we niet op de grond gezien.

Jan van Gent in de vlucht

Ook wel bijzonder waren de Noorse stormvogels. Er broeden er daar niet zo veel van. Uiterlijk hebben ze veel weg van meeuwen, maar ze zijn helemaal niet verwant.

Broedende Noorse stormvogel

Tenslotte nog even een eidereend. Vooral de mannetjes zijn bijzonder met de groen halsvlek.

Meneer eidereend met groene halsvlep

 Wat uiteindelijk overheerst is de indruk van gigantische vogelrijkdom. En de vele vogelliefhebbers die dat aantrekt.

Vogels en vogelaars

Ik hoop dat u er een beetje plezier aan beleeft heeft. De volgende keer is er weer een gewone blog. Tot dan.

Familieberichten en ander nieuws

De titel verraad al een beetje welke kant het deze keer zal opgaan, maar daar is het natuurlijk ook het jaargetijde voor. Daar gaan we.

De grote Canadese ganzen hebben weer jongen. Vorig jaar waren er zeven kuikens; dit jaar zijn er acht.

Canadese ganzen bij zonsondergang

Vorig jaar hebben alle zeven het gered, en zo te zien zijn pa en ma vast van plan hun kindertjes veilig te houden.

Ook zijn er weer jonge meerkoetjes.

Meerkoet met jongen

Ik weet nooit zeker of ik jonge meerkoetjes nou mooi of heel lelijk vind. Maar ik neem aan dat moeder haar koters de mooiste vogeltjes van de wereld vind.

En hier ben ik heel blij mee. Vorige week schreef ik dat mij zorgen maakte over de broedende fuut naast de voetgangers brug bij het Meerplein. Deze week is er dan toch goed nieuws.

Fuut met jongen op de rug

En als ik dan moeder (?) fuut ook nog zie met jongen op haar rug, dan ben ik helemaal blij. Ik zie in ieder geval twee kopjes, maar het is zo'n rommeltje op haar rug, dat het er ook wel meer kunnen zijn.

Een ander nieuwtje is een kwikstaart. Geen bijzondere observatie maar ik had nog steeds geen goede foto van het beestje. 

Witte kwikstaart

Kwikstaartje is een bijzonder goed gekozen naam. Iedereen die er eentje gezien heeft, onthoudt die meteen. Kwikstaarten zitten graag op de grond met hun staart te kwikken. Ze zijn niet heel schuw, maar wel heel beweeglijk. En dat maakt ze lastig te fotograferen. De automatische scherpstelling van mijn camera kiest heel makkelijk het nabijgelegen grasje in plaats van het vogeltje en met handmatige scherpstelling zijn ze niet bij te houden. Maar als ie even zijn plaats op een tak houdt, wordt het allemaal wat makkelijker. Hoewel dit dan weer een niet karakteristieke pose is. Je kan niet alles hebben.

Misschien omdat het zo lang koud bleef, maar hoewel er wel oeverzwaluwtjes waren, was er niet zoveel activiteit bij hun speciale muur. Deze week was dat anders.

Drukte bij de oeverzwaluwmoer

En ter afsluiting, ik probeer altijd het kopje van een vogel goed in beeld te krijgen. Maar soms levert een 'misser' wel zo'n leuke foto op.

Koolmees vanaf de kont gezien

Dat was het weer. Tot een volgende keer.

Vogels zonder vleugels en vleugels zonder vogels

Om het eerste deel van de titel maar meteen te verklaren, het is weer de tijd van jong (vogel)leven en die hebben nog geen, functionele, vleugels. Vorige keer had ik al een foto van nijlganzenkuikens, deze keer kan ik jong gebroed van twee andere soorten melden.

Een eendenkuiken met moeder

Er zijn alweer jonge eendjes maar deze moeder had er niet heel veel meer over. Ik denk dat er nog een stuk of drie over waren.

Jonge fuutjes

De futen doen het beter. Deze waren nog met z'n vieren. Een reiger die in de buurt rondhing, werd door de pa of ma fuut zonder omhaal weggejaagd. Over het algemeen zijn futen tamelijk rustige en bescheiden vogels, maar als de jongen gevaar lopen dan kunnen ze fel uit de hoek komen.
We hebben zeker twee koppels futen, en het tweede koppel is nog aan het broeden. Ze zitten op het kleinste eilandje bij de brug naar het Meerplein.

Broedende fuut

Ik maak me een beetje zorgen over dit nest. Futen eieren worden geacht binnen 25 dagen uit te komen en ik zie deze futen toch al zeker drie weken daar broeden. Dus als de eieren nu niet snel uitkomen, zal het helemaal niet meer gebeuren.

Ik heb ook weer een nieuwe observatie in ons park. Nou ja, een beetje nieuwe. In het verleden heb ik al wel eens roek met volle krop hoog in de lucht gefotografeerd. Maar die was eigenlijk alleen maar herkenbaar als roek door extreme vergroting van een detail in mijn foto. Nu op de grond en ook met het blote oog goed te herkennen.

Roek bij ons in de koeienweide

't Is niet moeders mooiste, maar zo wel heel goed herkenbaar. Op zich zijn roeken volgens de boekjes vrij algemeen, maar zo vaak kom ik ze toch niet tegen.

Ook nog maar even een zij-aanzicht

Een aardig nieuwtje is dat de pomp / het gemaal in het park weer werkt. Zo ziet alles er sowieso aardiger uit en ik heb ook het idee dat de vogelstand er wel bij vaart. Maar dat soort dingen weet je nooit zeker.

Oh ja, en dan nog die vleugels zonder vogels. Die zijn van vlinders.

Een dagpauwoog

Ik vond het een zo'n mooi plaatje, dat ik het u niet wilde onthouden. En nog maar een witje om de lente te vieren.

Een witje

Er zijn meer dan 100 verschillende witjes, en ik weet echt niet welke soort dit nu was.

Bij een van mijn wandelingen zag ik ook weer putters, prachtige vogeltjes. Ik kreeg ze helaas niet goed voor mijn lens, dus die blijf ik u schuldig. Maar ga zelf eens kijken, je weet nooit wat je tegen het lijf loopt.

Tot een volgende keer.

Oude bekenden en nieuwe gezichten

Het is ontegenzeggelijk voorjaar in ons park. Afgelopen donderdag (13/4) had ik een joepie-moment(!). De oeverzwaluwtjes waren er weer. Ze draaien hun rondjes voor hun sociale huurwoninkjes. Stilzitten was er niet bij en het licht was niet optimaal, maar hieronder toch het bewijs.

Oeverzwaluwtjes bij hun wand

En nog eentje

Eén zwaluw schijnt geen zomer te maken, maar hoeveel moeten het er dan wél zijn? Eerlijk gezegd lijkt me het nu meer aan het weer te liggen, onze vogels doen flink hun best.

Mijn gevoel over nijlganzen is wat gemengd. Het zijn best mooie vogels (trouwens meer eenden dan ganzen, schijnt het) maar ze zijn onaangenaam tegen andere vogels. Dat ze hun jongen verdedigen is uitstekend, maar dat ze andermans jongen verzuipen vind ik minder. En ook van dat laatste zijn er verhalen. De nijlganzen die we hier zien, schijnen trouwens afstammelingen te zijn van siervogels en geen vogels die vanuit Noord-Afrika en Klein-Azië zelf deze kant op zijn gekomen. Ze doen het hier goed, ook in ons park. Vorige jaar zag ik regelmatig een solitaire gans, vandaag zag ik er vijf.

Speciaal in de vlucht zijn nijlganzen prachtige vogels

En ondertussen broeden ze hier ook. Zeer tot mijn verbazing, want een paartje had ik sinds de winter maar een paar keer gezien, dus ik nam aan dat het passanten waren.

Broedsucces voor nijlganzen in ons park

De eerste kuikens van het jaar. Ondanks mijn twijfels over de soort, vind ik dit dan wel weer heel leuk.

Ondertussen is er ook weer minder gewenst leven in het park aangetroffen in de vorm van blauwalgen. Ons park heeft de twijfelachtige eer, de eerste locatie in Eindhoven te zijn waar dit speelt. Ik vraag mij af, of het uitgeschakeld staan van het gemaal / de pomp hier nog iets mee te maken heeft. 

Een beetje blauwe reiger is niet bang voor blauwalg, iets met de kleur?

In hoeverre blauwalg op dit moment gevaarlijk is voor onze watervogels, weet ik niet. Maar vogels schijnen er wel aan dood te kunnen gaan.

Tot slot nog even een plaatje van een kleine zanger. 

Zingende fitis tussen de groene knoppen

Ook een mooi voorjaarsbeeld.

Hier moet u het weer even mee doen. Misschien dat mijn volgende update wat langer uitblijft omdat ik een weekje met vakantie ga. Tot een volgende keer.

Rijdende Rechter

Het woord 'vogelzang' associeer ik, en ik denk velen met mij, met iets moois. De eerste keer dat je je auto achterlaat op parkeerterrein Vogelzang, in Eindhoven, ben je misschien blij met de geboden parkeerruimte maar toch wat teleurgesteld in de mismatch tussen de poëtische naam en prozaïsche plek. Ik was dat in ieder geval wel. (De naam Vogelzang heeft in dit geval trouwens niets met gezang van vogels te maken maar met de firma Vogelzang die vroeger op die plaats gevestigd was. Maar dat weet je niet als je daar voor het eerst komt.)
Wat ik maar wilde zeggen, vogelzang wordt algemeen gewaardeerd als iets moois uit de natuur. Maar ik denk niet dat de betrokken vogels dit zo voelen. Die schreeuwen om de beurt: Van mij! Rot op! Wegwezen! Pleur op! (Dat laatste dan vooral door vogels in Den Haag en speciaal bij Het Torentje.) Een soort beurtzang om het territorium af te bakenen. Als de vogelwereld een Rijdende Rechter heeft, dan moet die er dezer dagen vaak op uit trekken. Want er is wat gekibbel op de vierkante meter. En daarbij is het indrukwekkend hoeveel kabaal kleine vogeltjes kunnen maken.

Zingende (scheldende?) roodborst

Toen ik deze roodborst hoorde, zocht ik onwillekeurig toch een grotere vogel dan dit prutsbeestje. Nog erger was het bij dit winterkoninkje.

Winterkoninkje, met veel tegenlicht, maar wat een lawaai

Deze tjiftjaf liet ook duidelijk horen wie hier woont

 De schoonheid van vogels is er ook niet om ons te plezieren maar om, meestal, hun vrouwtje te verleiden. Maar goed, gelukkig vindt dan in ieder geval zo'n vrouwtje haar man mooi, dus dat is dan toch wat minder erg dan met dat gescheld. Nu is schoonheid natuurlijk ook een soort keuze. Ik ben altijd weer blij als ik een mus zie. Misschien omdat het de eerste vogel was, waarvan ik weet dat mijn moeder ze wel aanwees. En waarvan ik weet dat die het toch een beetje moeilijk heeft.

Ringmus

Maar bekijk  bovenstaande ringmus. Het is in al zijn bescheidenheid toch een prachtig beestje? Als ringmus trouwens beter te herkennen aan z'n zwarte wangetjes dan aan die halsring. Zowel qua zang als qua kleur bescheiden, maar dat kan ík wel waarderen. En ik ben blij dat ik ze dit voorjaar ook weer zie.

Gedistingeerde zanger

En ook mooi zwart is niet lelijk. Zo'n merel man is best een chique verschijning. En dan hoeft ie er nog niet eens bij te zingen.

Boomkruiper in de herkansing

Ik had al eens eerder een boomkruiper gefotografeerd, maar die was wel heel erg en profile in de schaduw. Dit exemplaar liet zich iets beter belichten, maar de definitieve boomkruiperfoto laat nog op zich wachten.

Tenslotte. Het herstel van de woningmarkt is voor velen een goed bericht, maar de watervogels zien het volgens mij toch even anders. Sinds het begin van de bouwwerkzaamheden aan het water bij Meerrijk, lijken de meeste watervogels vertrokken. Dat komt vast wel weer een keertje goed, maar als de tekenen niet bedriegen, wordt er voorlopig nog wel even gebouwd.

Ik blijf rapporteren over al het aardige dat er wel is. Tot een volgende keer.